Bugün Özgecan’dır Leyla’dır Eylül’dür… - ASLI MERCAN SARI

8 Mart 2019 Cuma 10:43

Türkiye'de de kadın meselesi bu coğrafyanın tarihi boyunca şekillenmiş ve halen süre gelen bir meseledir. Bu ülkede kadın akla zarar gelir evvela. Zaten bu çelişkiden doğan sorunlar yüzünden kadın sadece kadın olma vasfını kaybetmiştir. Mevzu bahis kadın olmak ise, bir nebze daha meraklı yaklaştığım bu konuda belki biraz daha sivri dilli bir üslupla duygu ve düşüncelerime kısa bir şekilde ses vereceğim. Çünkü biliyorum ki uzadıkça bitmez bu konu, ucu yok bucağı yok.

Dünya kadınlar ile daha güzeldir diyenlerdenim. Kadın cinayetlerinin ülkemizde arttığı şu günlerde ve kadına yönelik şiddetin ülkemiz için hiç iyi olmadığı şu zamanlarda dünya kadınlar günü nü hangi duygularla kaleme aldığımı inanın bende bilmiyorum. Gurur mu, yoksa ezilen mi, sevilen mi, itilen mi? Siz karar verin makalemin sonunda. Kadına şiddetten dem vurup köşemde, akabinde bakalım 8 Mart dünya kadınlar günü neymiş?

Kadın denildiğinde aklımıza ilk gelen imge nedir? Ben bahsedeyim. Adam olmadan önce insan olabilmenin yegâne en temel yapıtaşıdır kadın. Çoğu zaman değil, her zaman her gözün nuru, güya namusu, hayatın can damarıdır. İnsanlığın devamı için, soyun sürdürülebilmesi için olmazsa olmazdır. En büyük dertlerin dertlisi, en büyük mutlulukların ardındaki kahramandır. Hep zarar gören ama susandır kadınım. Çilekeştir. Derde düşendir. Dertdaştır. Bir kenara umarsızca paçavra gibi itilen, canı çıkana kadar dövülüp öldürülendir. Özgecan’dır, Leyla’dır, Eylül’dür, Şule Çet’tir. Her gün görsel medyada izlediğimiz, duyduğumuz kadın şiddetine kurban giden hem cinsimdir. Allah'ın kadını bir emanet olarak verdiğini unutan adamlara adam olmadıklarını anlatan, sadece sex objesi değil başlı başına baskın karakter olduğu için korkulandır.

Kadın; babasının, kardeşinin ayakları altındaki paspastır. İhtiraslara kurban giden baş tacıdır. Bazen eşinin zulmünü görmezden gelen eş, bazen de abilerinin elinde, dilinde ahlaksızca kalandır. Erkeğin adının çapkına çıktığı, kadında çapkınsın dediği için adına kahpe koyulandır. Ataerkil toplumun dikte ettirdiği kurallara uymayana namussuz damgası yapıştırılandır. Güçtür, gözü açılmaması gerektiği düşünülendir. Kimine göre başarmamalıdır, kimine göre okutulmamalıdır. Ama kimisine göre de eşi hamile olduğunda bayan doktor baksındır. Kimine göre ayıptır kadın olmak, kimine göre pür neşedir… Sürer gider bu anlam karmaşası uzun lafın kısası çok zor zanaattır kadın olabilmek! Şehit tabutuna sarılmış gözyaşı döken şehit anasıdır. Asla katillere boyun eğmeyen, bebeği sırtında Kurtuluş Savaşına mermi taşıyandır. Benim bu satırları yazıyor olmamın vesilesidir. İnsan olmanın vesilesidir. Havva'dır kadın. Efendimiz Muhammed (SAV) canı Amine'dir. Eş Hatice'dir. İffet abidesi Meryem'dir. Anamdır, karımdır, bacımdır, eşimdir. Kadın? Kadın her 8 Mart'ta adına istatistikler tutulan, kapitalist jenerasyona alet edilen 9 Mart'ta da deli bir kurnazlık eşliğinde unutulandır.

Bu Resmi araştırmaları okuduğumda sahiden kadın olmanın ne kadar zor olduğunu bir kez daha anladım ve sizlerle paylaşıyorum. Resmi araştırmalara bağlı kalarak; yaklaşık 118 ile 250 milyon arasında kadın “kayıp” görünmektedir. Erkek çocuğun kız çocuğa tercih edilmesi yüzünden ya doğar doğmaz öldürülmüşler ya da erkek kardeşleri ve babalarıyla eşit derecede gıda ve tıbbi olanaklara ulaşamamıştırlar. Fuhuşa zorlanan kadın sayısı yılda 700.000 ila 4.000.000 arasındadır. Cinsel kölelik kazancından elde edilen gelir yılda on iki milyar dolardır. Küresel olarak, 15-45 yaş arası kadınlar, kanser, sıtma, trafik kazaları ve savaşlardan daha ziyade, erkek şiddetinin sonucu hayatını kaybetmekte veya sakatlanmaktadır. En az üç kadından biri dövülmüş, cinsel ilişkiye zorlanmış ya da hayatı boyunca başka türlü suistimal edilmiştir (tecavüz, kötü davranış). Bunu yapanlar genelde aileden bir üye ya da kadının tanıdığı biridir. Ev içi şiddet, bölge, kültür, etnik köken, eğitim, sınıf ve din ne olursa olsun kadınlara karşı en yaygın şiddet şeklidir.

Peki, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü müdür, Dünya Emekçi Kadınlar Günü mü?

Birçok saçma sapan günü sebepli sebepsiz kutluyor, belki de geçmişte yatan kederi bilmiyoruz. Dünya emekçi kadınlar günü, kadının hak arama, benliğini arama mücadelesi ve bir anma günüdür. Neden bugünü kutlarız, kutlar mıyız yoksa anar mıyız, nedir bu 8 Mart? Naçizane resmi araştırmalara bağlı kalarak, başlarım kelamıma: Tarih 8 Mart 1857 ye dayanır. New York’ta bir dokuma fabrikası da olanlar olmuştur. Dokuma fabrikasında çalışan sayısı 40 bine yakın emekçi kadın, tam da o gün dünya tarihindeki en büyük emekçi kadın hareketini başlatacaktır. Çalışma saatlerinin uzun olması ve bu saati düşürmek için grev kararı alan kadınlara polis müdahale edecektir. Fabrika yönetiminin de desteğiyle polis, kadın işçilerin birçoğunu fabrikaya kilitleyecek ve çıkan yangında 129 kadının yanarak can vermesine sebep olacaktır. ABD basını sessiz kalacak ve olayların üzeri örtülecektir. Ama bundan sonra kadın hareketleri bitmeyecek, kadın hak aramaya devam edecektir. 8 Mart 1917’de "ekmek ve barış" sloganıyla grev başlatan dokuma işçisi kadınların ve 1857 kayıplarının anısına 8 Mart dünya için tarihi bir gün olacaktır. "Dünya Emekçi Kadınlar Günü" işte bu sebeple sadece bir kutlama değil, bir anmadır. Fabrikada çalışan, tarlada çalışan, dokuma yapan, özgürlük ve hakları için mücadele eden kadınların günü olacaktır 8 Mart. Türkiye'de ise 8 Mart Dünya Kadınlar Günü ilk kez 1921 yılında "Emekçi Kadınlar Günü" olarak kutlanmaya başlanmış, 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi'nden sonra dört yıl süreyle herhangi bir kutlama yapılamamış, 1984'ten itibaren her yıl çeşitli kadın örgütleri tarafından "Dünya Kadınlar Günü" olarak kutlanmaya devam etmiştir. Kadın dediğin korkmadan ilerlemeli. Tüm asaleti ile savaşmalı bu yolda. Her düşkün kadın da görmeli kendi kadınlığını ve bir bütün olmalı diğer tüm kadınlarla. Yıllarca bastırılmış tüm kadınlar için haykırmalı varlığını, benliğini. Elinden alınmak istenilenleri sımsıkı tutmalı, bırakmamalı asla. Kendisinin kadın olduğu için, her suçun sebebi görmemeli. Kadın olmak, hem de bu ülkede kadın olmak hayatın en zor zanaatlarından biri kanımca. Kadına lafta itinayla "bayan" denilen, "hanımefendi" denilen ama hiçbir zaman hanımın maalesef efendi olamadığı erkek egemen toplum odaklı zihniyette her defasında susturulup ezilendi benim kadınım. Kadın olmak neresinden tutarsan tut, bu zihniyet de başlı başına bir toplumsal utançtır. 8 Mart dünya emekçi kadınlar günü emekçi kadınlara ithaf edilmiş bir gün, konu nereden nereye geldi demeyin. Bu konu değil bir köşe; ciltlere sığmaz. Yaramız derin, vahim. Üreten kadın, alnının terini döken kadın ana, bacı namus her şeyimiz, var olma sebebimiz, sonuna kadar alnının teriyle emekçidir, 8 Mart hakkıdır.  Sıradan bir aşk günü, bilmem ne günü kadar basit, sıradanlaştıracak bir gün değildir. Okuduğum ve not aldığım bu hususla ilgili o kadar güzel hadis-i şerifler vardır ki "Erkek çocuk nimet, kız çocuk ise hasenedir; yüce Allah nimetin hesabını sorar, haseneye ise mükâfat verir. Esasında daha da derine inecek olursam; erkek Kadın ayrımını daha en başında biz yapıyoruz. Neyse meşrebime sığmıyor nicesini yazmaya. 

Ez cümlelerimi üstaddan güzel bir şiir ile sonlandırmak isterim;

Kimi der ki kadın

Uzun kış gecelerinde

Yatmak içindir.

Kimi der ki kadın yeşil bir

Harman yerinde dokuz zilli

Köçek gibi oynatmak içindir.

Kimi der ki ayalimdir.

Boynumda taşıdığım vebalimdir.

Kimi der ki hamur yoğuran

Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal

O benim kollarım bacaklarım.

Yavrum, anam, karım, kız kardeşim

Hayat arkadaşımdır…

Nazım Hikmet

8 MART DÜNYA EMEKÇİ, ÜRETKEN ANALARIMIZIN, BACILARIMIZIN, SAYGIDEĞER HANIMEFENDİLERİMİZİN GÜNÜNÜ KUTLARIM.

Sevgi ve bin selam ile…

Görüşlerinizi Bildirin

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.