• USD 4.8420
  • GBP 6.3494
  • EUR 5.6320

Cemile Alataş - Hüseyin GÜL

4 Temmuz 2017 Salı 22:51

Neziha Yalvaç Uygulama Otel’nin teras katındayız. Lokal gibi çalışıyor ve alabildiğine kalabalık. Hepsi de oranın müdavi ve yarıdan fazlası emekli öğretmen. Masa başı grupları oluşturulmuş, eski zamanlardan süregelen sohbetleri dinlemenin tadına doyum olmuyor. Gençliğimizde sevmediğimiz öğretmenler olmuştur. Ama çocukluğumuzda her öğretmeni sevdik. Ana belledik, baba belledik.

***

Fakat şimdi zaman çok değişti. Birçok meslek gibi öğretmenlik de yozlaştırıldı ve saygınlığını tüketti. Bunu, eski öğretmenlerin sohbetlerine can kulağıyla iştirak edince idrak ettim. Şimdiki zamanda birçok öğretmen öğrencileri de sevmiyor okulları da. Öznesi para olan özel okulların çığ gibi büyüdüğü bir düzende, bazı öğretmenlerin anaç özellikleri kayboldu.

***

Bir anaokulunda, çocukları ninniyle uyutamayan öğretmenlerin, çocukların öğle yemeğine uyku ilacı kattığını duydum da kahroldum. Duyduklarımız gerçektir. Duymadıklarımız daha gerçek. Bu haberin kaynağını araştırmak velilerin görevi. Zaten eğitim sistemine dai yapılan veya üzeri kapatılan ne varsa, yaz sezonunda gün yüzüne çıkıyor.  Şu an tatildeyiz ama yeni sezonda veliler daha dikkatli olmalı.

***

Bunları yazmak istemezdim.İsterdim ki öğretmenlik Cemile Alataş’tan tanıdığım gibi kıyamete kadar kutsal kalsın. Mithatpaşa Mahallesi’nde bulunan Turgut Reis İlkokulu’nun öğretmeniydi. Üzerinde gezindiğimiz dünyanın, bizi içine çeken güzelliğine insanca bakmayı öğreten onurlu bir mesleğin kadınıydı. Her sabah sevgisini ve bilgisini bölüşüyordu çocuklarla. Hayatı unutacak kadar öğrencilerine sevdalıydı. Gönlünün eli açık, düşleri kelepçeli. Değirmenlere rüzgar taşırdı, ırmaklara da su..

***

Bilginin en büyük hazine olduğunu biliyordu da, sevginin gücünü de inkar etmiyordu. Popülerliğe meraklı düzenin unuttuğu herhangi bir kadındı. İliklerine kadar idealist. "Denizler derin, dağlar yüksektir" deyip iki misli çalışırdı ülkesinin yarınları için. Su katılmaz insanlığını, insanlığın hizmetinden eksik ettiğini görmedim.

***

Öğrencilerine hayat kitabının her sayfasını okutan bir öğretmendi. Gerçek bir melek. Bütün çocukların annesi. Eskimiş güzelliklerin bekçisi. Aydınlık kapıları açıyor, kötü alışkınlıkların kapısında nöbet tutarken. Tarihini kendisi yazıyor, başkalarına yazdırmanın aksine. İsterim ki, bugünün öğretmenleri de, gelecekte Cemil Alataş gibi anılsın.


Görüşlerinizi Bildirin

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

YAZARIN DİĞER YAZILARI