Gazeteci Uğur Pişmanlık’ın yayınladığı ve adını Antik Çağ’da yaşamış Tarsuslu filozoftan alan Aratos dergisi, 65. sayısının konu ve yazarları şöyle: "Aratos dergisinin yayın yönetmeni Uğur Pişmanlık, Aratos dergisinin derginin 65. sayısında, “Kapitalizm insanı ve doğasını tahrip ediyor” başlıklı sunusunda şunları yazmış: “Bir yaz mevsimi daha geride kaldı. Dünyanın ve ülkemizin yaşadığı tüm kaotikliğine karşın, bilim, sanat ve edebiyat alanında üretim çabaları devam ediyor. Yaşadığımız coğrafya ekonomik, siyasal, toplumsal ve kültürel sorunlarla boğuşmaya devam ediyor.
Irkçılık ve mezhep temelinde yaratılmaya çalışılan ayrışmalar, gerici iktidarın neredeyse muhalif olan tüm kesimlere karşı saldırgan tutumu, emperyalist merkezlerin yörüngesinde bölgeye müdahil olma girişimleri gibi pek çok şey ülkeyi daha da çıkmaza sürüklüyor.
Tarihin en talancı iktidarı, her şeyi ranta dönüştürmeyi sürdürüyor. Ülkenin her bir yanı HES inşaatlarından geçilmiyor. Akkuyu ve Sinop Nükleer Santrali dışında çeşitli bölgelere onlarca Termik Santral yapımı planlanıyor. Dereler, su pınarları satılıyor. Verilere göre erozyonla her yıl bir Kıbrıs kadar toprağı kaybediyoruz. Kaçak, denetimsiz ya da çevresel faktörler gözetilmeden izin verilen balık çiftlikleri, yurdumun dağlarını tırpanlayıp eriten taş ve maden ocakları ekolojik açıdan ciddi sorunlar oluşturuyor. Türkiye’deki doğa katliamı gelecek için kaygı uyandırıyor.
Ya insan? İnsan da içinde yaşadığı doğanın tahribatından nasibini alıyor. Ama insanın üzerinde de yürütülen bir tahribat var. Ekonomik yoksullaşma, toplumsal yaşamın sığlaşması, kültürel gerileme, siyasal olarak gericileşme ve psikolojik çöküntü.
Burjuva ideolojisi, toplumun metabolizması ile oynuyor, algıları değiştiriyor. İnsanların ruhunda yaralar açıyor. Sonuçta cinnet geçiren bir toplumsal yapı ortaya çıkıyor.
Kısacası, egemen sınıf ve iktidarlar, insanla birlikte doğa üzerinde ciddi bir tahribat yaratıyor.
Bütün bunların yaşandığı bir Türkiye’de kültür ve sanatın toplumsal yaşamın ne kadar yer tuttuğunu ve ilgi gördüğünü bir düşünmek gerek.
Toplumsal bir yozlaşmanın ve çöküntünün eşiğindeyiz. Bu çöküntüden çıkacak olan yine insanın kendisidir. Bu da insanın ileriye doğru aydınlanmacı bir toplumsal değişim ve dönüşümle mümkündür.
Nazım Hikmet’in bir dizesiyle bağlarsak, “İnsanlar, daha güzel günlere insanları taşır”